Bibi Blocksberg En Het Geheim Van De Blauwe Uilen — Working

De waterval bevroor. Niet in ijs, maar in stilte. Het water bleef stromen, maar maakte geen geluid meer. Een diepe vrede daalde neer.

De middelste, de oudste, sprak zonder geluid. Haar woorden verschenen direct in Bibi's hoofd: Bibi Blocksberg en het Geheim van de Blauwe Uilen

Natuurlijk liet Bibi het er niet bij zitten. Diezelfde nacht fluisterde ze een reisspreuk en verdween met Abraxas in een werveling van paarse rook. Ze landden in het Schemerwoud, een plek die niet op heksenkaarten stond. Daar, hoog in de knotwilgen, zaten ze: drie enorme Blauwe Uilen met veren die glinsterden als sterren. De waterval bevroor

Abraxas kraste iets onverstaanbaars, vloog toen plotseling op en pikte naar een oude, leren koffer onder Bibi's bed. Met een nieuwsgierige blik schoof Bibi de koffer tevoorschijn. Hij was van haar moeder, Barbara Blocksberg, en zat vol herinneringen aan haar eigen tijd op de Bliksemheksenschool. Een diepe vrede daalde neer

Bibi vloog naar de waterval. Het water donderde zo hard dat ze haar eigen gedachten niet kon horen. Ze probeerde te denken aan een spreuk, maar haar mond bleef dicht. Wanhopig zwaaide ze met haar armen. Niets gebeurde.

Op dat moment kwam Barbara binnen. "Bibi! Wat heb je daar?" vroeg ze, opeens bleek weggetrokken.